Category: Korte verhalen

Unplugged

De beademingsapparatuur naast je bed maakt zachte schuivende geluiden, bijna net zo zacht als je eigen ademhaling. Een ander apparaat piept in het ritme van wat er nog van je hartslag over is. Regelmatige piepjes, rustgevend. Je opent moeizaam je

Vijf

De donkere wolken pakken zich samen boven het glazen dak van mijn serre. Enigszins bezorgd sla ik ze gade. Komt het door hun harde kleuren? Door hun vreemde groenige weerschijn? Onwillekeurig moet ik terugdenken aan het noodweer van vijf jaar

Knagende vloek

Voor wie ook eens wil proberen om samen met iemand anders een verhaal in elkaar te zetten hebben wij de volgende waarschuwing: het is niet gemakkelijk om met z’n tweeën een verhaal te schrijven. Wat begon als een schrijfoefening, waarbij

Fleece

De wolken wijken eindelijk en een waterig zonnetje breekt door. Voor haar kraampje begint het langzaamaan weer druk te worden en tevreden schenkt ze zichzelf nog een bekertje thee in. Ze heeft haar breiwerk weer opgepakt als ze merkt dat

Eilland

Langzaam komt hij overeind. De witte vlekken voor zijn ogen zijn grotendeels verdwenen en het lukt hem alweer de landtong, die ver onder hem het vulkanisch eiland met het vasteland verbindt, te onderscheiden. Hij is aangekomen op het vlakkere deel

Zwemkampioen

Gewoon je neus dichtknijpen, je adem inhouden en gáán. Het galmt nog na door het zwembad. Ze kijkt naar het rimpelende water onder haar en naar de lijnen op de tegelvloer daar weer onder. ‘Kom op, waar wacht je op?’

Vier seizoenen

Het is een zwak geluid, maar ik schiet wakker omdat het een menselijk geluid is. Terwijl ik met één been die onder de tak bungelt mijn evenwicht bewaar draai ik me om. Onder me zie ik niemand. Wel staat er

Een fantastische reis

Eindelijk is het zover. Eergisterenavond had Zivo, mijn mentor, me bij zich geroepen om me te vertellen dat ik er klaar voor was. Hij kon me op luit niets meer bijleren, dus werd het tijd dat ik de wijde wereld

Erfenis

Ik parkeerde net mijn vrachtwagen tegen de bank toen mama de woonkamer in liep. ‘Lieverd, hier is iemand die even met je wil praten.’ In de deurpost achter haar stond een man. Een grote man in uniform. Mijn vrachtauto schoot

Speurtocht

“Tenminste houdbaar tot: zie bovenzijde” staat er op de verpakking. Ik heb het altijd al een vreemde zinsconstructie gevonden. Dat heb je met formuleringen waarin een gebiedende wijs op de plaats staat waar je een tijdsaanduiding zou verwachten. Het is

Top